Ο σίδηρος είναι ένα μέταλλο που βοηθά στη δημιουργία πρωτεϊνών και ενζύμων , καθώς και στη μεταφορά οξυγόνου σε όλο το σώμα. Το εβδομήντα τοις εκατό αυτού βρίσκεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια, ως μέρος της αιμοσφαιρίνης, και στη μυοσφαιρίνη των μυϊκών κυττάρων.
Υπάρχουν δύο τύποι σιδήρου : ο αιμικός και ο μη αιμικός. Ο αιμικός σίδηρος απορροφάται πιο εύκολα, αλλά βρίσκεται μόνο σε τροφές ζωικής προέλευσης, όπως το κρέας και το ψάρι. Τα αυγά, τα όσπρια, τα λαχανικά και ορισμένες εμπλουτισμένες τροφές περιέχουν μη αιμικό σίδηρο.
Η συνιστώμενη ημερήσια ποσότητα για τους άνδρες είναι 8 χιλιοστόγραμμα. Οι ανάγκες των γυναικών ποικίλλουν ανάλογα με το αν βρίσκονται σε μετεμμηνοπαυσιακή ηλικία (8 mg), προεμμηνοπαυσιακή ηλικία (18 mg) ή εγκυμοσύνη (27 mg). Οι χορτοφάγοι χρειάζονται 1.8 φορές περισσότερο σίδηρο , καθώς ο σίδηρος που λαμβάνεται από φυτικές πηγές (μη αιμικός) είναι λιγότερο βιοδιαθέσιμος από τον σίδηρο που λαμβάνεται από ζωικές πηγές (αιμικός).
Η έλλειψη σιδήρου είναι το πιο συνηθισμένο διατροφικό πρόβλημα παγκοσμίως . Ο κίνδυνος είναι υψηλότερος σε παιδιά, έγκυες γυναίκες, γυναίκες με έμμηνο ρύση και συχνές αιμοδότριες. Τα συμπτώματα της σιδηροπενικής αναιμίας περιλαμβάνουν κόπωση, ζάλη και πονοκεφάλους.
Η υπερβολική πρόσληψη σιδήρου είναι επίσης επιβλαβής , αν και είναι δύσκολο να επιτευχθεί αυτό το σημείο αποκλειστικά μέσω της τροφής. Η αιτία είναι συνήθως τα συμπληρώματα σιδήρου, γι' αυτό και δεν συνιστώνται σε ηλικιωμένους (των οποίων οι ανάγκες σε σίδηρο είναι χαμηλότερες) ή σε άτομα με κληρονομική αιμοχρωμάτωση, μια πάθηση που προκαλεί την απορρόφηση περισσότερου σιδήρου από τον οργανισμό.